Afscheid nemen bestaat niet

zondag 15 april 2007 - 08:36:46
[afbeeldings weergave gedeactiveerd]
Na de presentatie met bedankjes


Ow jee, alweer een week voorbij en ook weer zo heel veel gebeurt. In opvolging van Bas z'n rubrieken systeem zet ik dat ook deze editie van Indialog door! Deze week was de week van de afronding bij BLESS en het verhuizen naar de andere plek, alwaar ik nu rustig het verhaaltje aan het schrijven ben.

Het afscheid part 1: SUPER idli bordje
Omdat onze tijd in het huisje in Cuddalore er nagenoeg op zit moesten we toch nog even denken aan de fijne tijd die we daar hebben gehad, hoe we daar ingeburgerd zijn, en hoe erg de hele buurt daarmee geholpen heeft. We vonden dat we hun dan ook niet met lege handen konden achterlaten daar. Na even denken wisten we het! Een fotoboek en een SUPER IDLI bordje zou wel op zijn plaats staan. Okay, fotoboek, dat moge duidelijk zijn. Super idli, tsja, daar zit een lang verhaal achter. Indialog is toch altijd goed op lengte, dus ik kan het verhaal hier wel even vertellen. De familie waar we verbleven hebben een soort van idli (je weet wel, die gestoomde rijstepap ufo's waar we het een tijd geleden over hadden) shopje. Hier verkopen ze elke avond verse idli's. Na veel met het gezin gebabbeld te hebben (met handen en voeten) kwamen we erachter dat het woordje SUPER overal voor gebruikt kon worden. Super mark, super Bas, en ja, zelfs super idli. Nou, toen we dat zeiden over de idli moest de hele buurt het horen. Vandaar het bord, en ik kan je zeggen, het is er niet minder door uitgesproken. Zelfs als je 's morgens lag te slapen hoorde je een heel verhaal.., *brabbel brabbel in Tamil* super idli *gelach*. Naja, volgens mij ging dat dus over ons bordje. Kortom, een leuk succesje.

Fotoboek
En omdat een bordje nou niet echt de herinneringen en gebeurtenissen van 2 maanden verblijf kan weergeven hebben we iets gemaakt voor hen. Een fotoboekje. Ook nog even tussen alle bezigheden door. In dit boekje hebben we in het Nederlands, vervolgens Engels, en daarna Tamil een bedankverhaal geschreven (laten schrijven) en het boekje zelf is gevuld met ruim 80 foto's van ons, de buurt en de mensen met wie wet het meest omgingen. Binnen een half uur was het boekje de hele buurt rond gegaan en iedereen heeft moeten lachen om de foto's.., SUPER photos! Omdat iedereen het leuk vind om daar op de foto te gaan was er aan materiaal om dat boekje te vullen ook geen enkel gebrek. Maar ja, hoe ga je van een digitaal bestandje naar een mooi afgedrukte foto? Zou dat hier in India kunnen?

Bas mee eten/foto's halen
Nou, daar wisten ze bij BLESS wel een oplossing voor. Brand maar een CD en geef deze aan de koffie jongen mee voor de lunch, dan heb je na de lunch de foto's, afgedrukt en wel. Wij waren verbaasd dat het zo snel ging. Toen we aan onze project begeleider vertelden over dat het in Nederland 2 tot 3 dagen duurde vond ze het maar gek. Wat helemaal niet klopte was dat als je meer betaalde dat je ze binnen 1 uur kon krijgen. Maar goed, ik was nog even bezig een management samenvatting te schrijven voor het eind verslag, dus Bas zou wel even meegaan. All for the experiance! Selvam (de koffiejongen dus) had de tijd van z'n leven dat er iemand met hem mee ging en hij was dan ook erg voorzichtig met Bas (zo heb ik me laten vertellen). Wat bleek, het was ruim een half uur fietsen naar het hotel waar ons eten elke dag vandaan kwam. Selvam heeft dus 2 maanden lang, 6 dagen per week, SPECIAAL VOOR ONS., ruim een half uur gefietst om eten te halen. Ow jee, weer iemand die we moeten bedanken. Gelukkig hadden we dat ook al op de planning staan! Naja, foto's duurde allemaal iets langer en we zouden ze vanaf 3 uur kunnen ophalen. Omdat we nu wisten hoe ver het was hebben we ook maar gezegd dat we ze zelf zouden ophalen na het werk. Rond half 6 naar de fotowinkel. Uiteraard mochten we, net als Bas bij de eerste keer, in de met airco voorziene kantoor van de directeur plaats nemen. Naja, toen we de foto's uit het apparaat zagen rollen, wisten we weer dat we in India waren. De afdrukken waren mooi en ongeveer net zo duur als in Nederland, wat dus inhoud dat het hier voor een Indi�r gigantisch duur is!

Presentatie
De dag was aangebroken om het project zo goed als af te sluiten. Er werd speciaal voor ons een beamer geregeld, wij zouden een mooi verhaal klaar hebben, alles top! We begonnen de dag rustig, presentatie nog even de laatste dingen aan toe gevoegd, daarna was het al weer tegen 12en. Wat gaat de tijd toch hard af en toe. Inmiddels begonnen de spanningen langzaam op te spelen. Zou de beamer wel of niet op tijd zijn? Op een gegeven moment was er geen tijd meer om ons daar druk over te maken. Hij was gearriveerd. Veel spullen werden uitgeladen in de "central area". Dvd speler, boxjes, dikke basbox, kilometers kabel, ow ja, en er zat nog een beamer ook bij. De 2 mannen van de verhuurservice gingen alles aansluiten. Voor het testen m'n laptop er maar even bij gehaald. I need this cable wijzende op een uitgang op m'n laptop en een ingang op de beamer. En gewoon een normale (monitor) aansluitingskabel, nou, die hadden ze niet. En boxjes niet nodig? Huh? Erg raar allemaal. Ondertussen dat alles werd aangesloten was er ook een grote partij eten naar binnen gebracht. Was een cadeautje van de baas. Voor iedereen binnen BLESS een heerlijke bak met Chicken Briyani. We hebben geprobeerd een gezamenlijke lunch van te maken, dit was redelijk gelukt. Na alles opgegeten te hebben, nog even een laatste wijziging gedaan te hebben was het ons moment. Langzaam vulde de ruimte zich op en ik denk dat er in totaal zo'n 25 a 30 mensen hebben gekeken naar ons. Light out (alles was toch al verduisterd), camera (voor school moesten we het opnemen) and action (nou, dat ging er zeker komen)..., daar begon het, de start van de presentatie! Bij de 2e slide zei ik tegen Bas I think we're forgot something, aangezien dit volledig ingepland was reageerde Bas met ow, sh*t, ehm, we're back in a couple of minutes. Snel terug naar onze werkplek. En waarom? We moesten even van kleding verwisselen. Broek uit, lungi aan. Zo, nu kon het een echte Indiase presentatie worden! Na een praatje van ongeveer een half uur van onze kant was het gedaan en na het vragenrondje, waar overigens niet veel gevraagd werd, kwam de directeur aan het woord. Veel lovende woorden over het feit dat wij een goed steentje hebben bijgedragen aan de communicatie binnen BLESS, en dit werd ondersteund door de nodige presentjes zoals een bronzen beeldje van een tempeldanseres, echt BLESS certificaat, een fotolijstje en een speciaal huldigingsjaaltje.

Boot trip
Om de mensen te bedanken die ons in het project heel erg hebben geholpen en ondersteund binnen BLESS hebben we een boottocht georganiseerd, nou ja, laten organiseren. We zouden 's middags rond 4en op een grote boot de zee op gaan en daar een rondje maken en de zon onder zien gaan vanaf daar. We hadden 3 mensen van BLESS meegevraagd, Bhuvana, onze begeleidster van het project, Selvam, de koffiejongen die elke keer zo'n heerlijke lunch voor ons haalde, en Banu, die had de trip geregeld. Verder op de boot waren nog 1 vrijwilliger van Amaidi (Hein), 2 schippers en de taxichauffeur, die ons naar de plek bracht waar de boot vertrok. Even tussendoor; de taxichauffeur heet driver 6000, dit vanwege zijn nummerbord waar het nummer 6000 op staat, Ik vind het wel stoer klinken. Maar goed, de boot vertrok dus uit Parangipettai. Nooit eerder van gehoord, t dorpje stelde ook niet veel voor! Toen we bij de boot aankwamen wees de schipper op een boot met welke we zouden gaan varen. Aangezien we camera's enzo mee hadden stonden we een beetje te wachten van.. en nu.., hoe gaan we naar de boot komen. De hint werd al snel begrepen en er werd een klein bootje geregeld die ons de eerste 100 meter zou moeten helpen overbruggen. Dat bootje was heel erg gammel en was dus ook mooi om te zien hoe de eerste lading mensen de tocht maakte. Ow jee, toen was ik! Gelukkig ging alles goed en de toch kon nu echt beginnen! Nadat we de haven uitgevaren waren begonnen de golven al direct op te spelen. De mensen die we hadden meegenomen (op de schippers na, mag ik hopen) kunnen echter allemaal NIET zwemmen. Sterker nog, Bhuvana en Selvam waren nog nooit eerder op een boot geweest. De boot maakte flinke klappers op de golven, maar alles ging goed, tot dat, ow jee.., help! Mark ligt in het water! Ow hee, de Nederlander kan zwemmen en even later volgde Hein ook. Na nog een stukje rondvaren zijn we een stukje terug gegaan en aangemeerd bij een stukje strand-achtig iets en daar een uurtje rondgebracht met een beetje lopen, rondkijken, foto's maken en praten. Ze hadden allen de tijd van hun leven en dat deed goed om te zien! De zon was een half uur verwijderd van de ondergang en toen besloten ze dat we terug moesten gaan, anders zou het te gevaarlijk worden. Waar we waren bleek een ontmoetingsplek te zijn voor schippers die daar nog wat drinken en als ze zin hadden met elkaar op de vuist gingen. Als wij daar bleven zouden ze geld van ons willen, leek de rest in elk geval geen goed idee om dus langer te blijven. Gelukkig gaat in India alles niet zo snel en we hadden nog het geluk dat we de zonsondergang mochten zien vanaf de boot. Prachtige plaatjes op 12 april. Hierna was het weer terug naar de aanmeerplek en aangezien het kleine bootje gemist was tijdens het aanmeren moesten we maar gewoon lopen. Gelukkig dat de taxi waar we daarna in moesten niet onze auto was. Driver 6000 was er ook niet echt blij mee, maar goed, we zaten weer en binnen 45 minuten waren we weer bij BLESS.

Inpakken en verkassen
Na iets meer dan 60 nachtjes in ons eigen huisje zit het erop. Nu is de tijd echt gekomen om afscheid te nemen van ons huis, de familie die voor ons gezorgd heeft en de buurt met de kinderen. Donderdagavond waren we al begonnen met pakken van alle spullen. Dan ga je pas echt beseffen dat het erop zit en dat dit deel al erop zit. 2 van de 5 maanden zijn gewoon al voorbij. Zo hard gaat de tijd! En bij hun kwam het besef volgens mij ook hard aan. Toen wij bezig waren met pakken zag je hun allemaal met beteuterde gezichtjes naar binnen kijken hoe wij alles aan het verplaatsen waren. Het huisje zag er na de inpakronde ook een stuk minder gezellig uit. Geen gevulde kast, geen spandoek, geen kussensloop die als schilderijtje dient. Nee, voor allen was het een uiterst pijnlijk moment. Na een nachtje slapen de rest nog even opruimen, zoals de klamboes en medicijnen en dan alles klaar zetten en beginnen aan de laatste dag bij BLESS.

Eindstress
De laatste week bij BLESS was een erg rommelige week en er moest nog veel, maar tegelijkertijd ook nog maar heel weinig, gebeuren. De puntjes moesten nog even op i gezet worden en door een eindvergadering konden we de laatste onduidelijkheden en eventuele vragen nog oplossen voor BLESS. 's Morgens werd nog even de laatste hand aan de documentatie gelegd en alles is ingeleverd naar zowel BLESS als ons instituut. Erg leuk, krijg je 10 mailtjes van school; het volgende bestand is op de server server geplaatst. Na de lunch was het tijd voor de vergadering, deze duurde vervolgens de rest van de middag aangezien er steeds wat tussendoor kwam wat blijkbaar belangrijker was. Rond 6en zat het er hier op.

Afscheid: The final part
Zo, nu was het echt tijd om afscheid van de afgelopen 2 maanden te nemen. BLESS komen we niet meer terug. We zien als het goed is nog wel een aantal mensen van daar aangezien er volgende week maandag een bruiloft is. Met de auto reden we naar het huisje toe en het voelde echt aan als een dodenrit. Wetende dat je er nooit meer terug gaat komen en mee gaat maken zoals je de afgelopen 2 maanden had ervaren. De auto was er, de buurt stond ons al op te wachten. Ruim 30 a 40 mensen stonden daar klaar om ons uit te zwaaien. Dat doet je toch wel wat! Gelukkig waren Hein en de chauffeur zo vriendelijk om alle bagage in de auto te laden zodat wij rustig afscheid konen nemen. En zoals al verwacht, dat deed pijn. Ik kon het dan ook niet laten even een traantje te laten ontglippen.

Amaidi project vastgelegd
De tussentijd dat we nog wat vrije minuutjes overhadden hebben we ook nog een globale planning gemaakt voor Amaidi, of wel, de komende 2 weekjes die we hier gaan besteden. Dit gaat ook weer ICT gerelateerd worden (uiteraard). Het zal het veranderen van de website [ link ] zijn, het cre�ren van een huisstijl en het bekijken van de Amaidi community in de toekomst.

Fijne eten bij Riaz
Gelukkig werden we weer hartelijk ontvangen in de Amaidi-office, nou ja, ontvangen, er was amper iemand aanwezig, maar dat gaf niet, eventjes lekker rustig om bij te komen van alle emotie. We zijn bekend hier en we hebben een heerlijk 1e nacht gehad en onze nodige internet behoeftes weer een beetje aangevuld. Avondeten simpel gehouden met een take-away en daarna nog even ge-msn-t. De zaterdagochtend heel vroeg was dus al goed begonnen! Goed begin van het nieuwe jaar! Nieuwe jaar? Jaja, 14 april is het Tamil New Year. Zowat alles was dicht dus overdag verder beetje bijgekomen en weinig gedaan en natuurlijk even een lekker duikje in de zee. Aan het eind van de middag kwam er een nieuwe Amaidi�r in de groep erbij; Meral werd officieel lid gemaakt en met z'n 5en gezellig wezen uit eten in een, achteraf, toch wel heel speciaal tentje. Het duurde even met eten maar het werd zo vriendelijk opgediend met een hartje van paprika erop en roosjes erbij. Zo lief. Toen we de rekening kregen lag deze op z'n kop en stond er een heel diepgaand stukje tekst opgeschreven. Toen ik wilde afrekenen, de rekening a 422 Rupee (7,40 voor 5 personen) betaalde ik met 500 en kreeg 100 terug. Gebeurt niet vaak dat je een fooi KRIJGT in een restaurant.

Tot slot, ow ja, Pasen
Zo, eind goed, al goed. We gaan er een mooie 2 weken van maken voor dat de reis gaat beginnen. Ik hoop dat jullie een beetje genieten van hoe we het opschrijven. Ik vond het in elk geval wel makkelijk alleen ware het niet dat ik het eerste ben vergeten; ons Pasen. Het was niet echt een speciale Pasen op de lunch bij Banu na. Zij had Chicken Briyani gemaakt voor ons en dat was heel erg lekker. Heen en terugrit werd uiteraard natuurlijk weer verzorgt door Driver 600! Na een rondleiding door de tuin en spelen met de kinderen zat ook dit er al snel op en gingen we weer terug naar ons huisje. Geen speciaal eten of paaseitjes gehad.., geen 1! : ( Maar ja, dat zal dan ook wel weer de westerse invulling van Pasen zijn. 2e Paasdag kennen ze hier helemaal niet en 's maandags was het gewoon werken.

PS: We hebben toevallig gister gehoord dat er weer nieuwe mensen gaan wonen voor een maandje in "ons" huisje.



Nieuwscategorieën


Related Links



Design by Mariany Design.