Hello India, is this me?

maandag 23 april 2007 - 11:14:33

Stoere indiaantjes


Afscheid aftermath @ Amaidi
Nou, dat was het dan! Het zat er echt helemaal op; het afscheid viel ons echt zwaar, hoe je je kunt binden aan mensen in 2,5 maand en jezelf zo tegen kunt komen. Die 2,5 maand is voor ons erg waardevol geweest. We hebben het hier ook al met Camille over gehad, waar hij ons nog ziet zitten toen we voor het eerst in het huisje kwamen met een blik in onze ogen van: Moeten we HIER 3 maanden leven? Hoe gaan we dit berhaupt overleven? Help? Waar we veel mensen die we spreken horen zeggen (en uit eigen ervaring) Als ik 3 dagen rijst eet wordt ik gek het is ons duidelijk geworden dat dergelijke grenzen erg ver liggen als het er op aan komt; in Nederland was ik eigenlijk best verwend waar je (als je zou willen) een maand lang elke dag iets anders kunt eten want anders krijg je: hé? ALWEER aardappelen?. Grenzen liggen ver en hoe het soms als zwaar ervaren kan worden. Het is verre van.

Je leert omgaan met veel dingen; verschillen in cultuur en al spreek je elkaars taal niet je kunt de grootste lol hebben en communiceren als het echt moet of als je echt wilt is altijd mogelijk! Andere zaken als hygiëne raak je aan gewend, ratten in huis, hurktoilet en het hebben van een bak water als douche. Het zijn de dingen die je echt raken in de omgeving als manier van leven mensen dat ze daarmee simpelweg gelukkig zijn, maar is dat we zo? Straks meer daar over!

We kunnen terugkijken op een mooie tijd in het huisje in Cuddalore waar we onszelf wel tegen zijn gekomen, maar ook hebben leren genieten van de kleine dingen in het leven; één dropje op een avond. Voor Mark was het ook nog zijn eerste ervaring in het op-jezelf-wonen. We hadden even tijd nodig om van deze emotionele ervaring bij te komen. Het was een mooie levenservaring die we rijker zijn en niemand meer van ons kan afpakken.

Indian nightlife
Slaap, kennen ze dat hier in India? Nou ja, het schijnt wel zo te zijn; maar op een hele andere manier dan wij gewend zijn! In de 2,5 maand in het huisje in cuddalore hebben we een redelijk slaaptekort op weten te bouwen die we dus lekker kunnen inhalen in de komende weken. We waren dan ook van plan om goed te gaan slapen; maar ja... dat van plan loopt natuurlijk altijd anders! Avonden werden laat door 24/7-internetverbindingen en vriendinnetjes die on-line zijn! (*probeert onterecht een schuldgevoel aan te praten) 's Nachts heb ik vooral ruzie gehad met mieren die mijn kussen hadden gekozen als brug en tussendoor ff wat entertainment zochten door mij te pesten met hun kleine kriebel-pootjes. Denk je alles gehad te hebben: TUUUUUUT... BBBBBBBRRRRROOOMMMMM vrachtwagens, autos, fietsen en mensen die lawaai maken; kortom de ramen moesten dicht en de ventilator ging aan.

We hebben gemerkt dat je je slaap-grens goed kunt verleggen; we kregen weinig slaap, maar toch op de een of andere manier storten we niet in van de slaap en houden we goed vol. Lekker op tijd naar bed en goed slapen doet wonderen, de tijd die je dan slaapt is blijkbaar minder belangrijk? Ook hebben wij 2,5 maand praktisch op een harde ondergrond geslapen. Zoals men zegt: alles went (Nee, niet behalve een vent dames!!). Hier slapen ze op de grond, waar je merkt dat je aanpassingsvermogen best sterk is. Het probleem van de westerse samenleving is dat men bij elk probleem hun omgeving aanpast en niet zichzelf wil aanpassen. Ritme aanpassen is lastiger aangezien we pas om 09:30 beginnen en de rest van India om 05:00 opstaat wordt de slaap die je krijgt nog wel eens beperkt tot 6 uurtjes per nacht.

Relaxindia
Om te ontspannen is er genoeg te doen en zeker nu we in Kandappa Nagar zitten in het kantoor van Amaidi. We hebben de zee in de buurt waar ik nu elke ochtend een duik in neem, erg lekker om 's ochtends even te zwemmen en actief te worden. Waar het soms lastig is om echt actief te worden omdat de temperatuur op kan lopen tot een gezellige 36 graden wordt het je snel duidelijk waarom mensen hier op het midden van de dag niet erg actief zijn.

Ander relaxen kunnen we ook doen in Pondicherry; waar we dan ook direct die zondag heen gegaan zijn en ook afgelopen zondag weer geweest zijn. Hier hebben we de nodige spullen gekocht om het twee weken te kunnen overleven; wat niet veel is omdat Amaidi voor het ontbijt zorgt. Lunch halen we zelf hier beneden en maken een lekker frisse salade van en 's avonds zijn er genoeg restaurantjes in de buurt om uit te proberen waar je eigen altijd wel lekker kunt eten. Ook in Pondicherry hebben we altijd al wel lekker kunnen eten, we blijven westers. We hebben zondag de 15e heerlijk gegeten bij een restaurant op het dak van een gebouw; we schrokken van de prijzen en waren ook wel behoorlijk wat kwijt! Rs. 300 (à 5,25) maar we hebben echt zo extreem lekker gegeten; voor het eerst in 3 maanden weer goed lekker vlees; ik zal het netjes houden, maar het geeft hopelijk wel aan hoe lekker dat was.

Mark moest een nieuwe koffer hebben omdat zijn koffer door ratten kapot gemaakt was in het huisje in Cuddalore. Mark heeft er voor gekozen om voor gegarandeerde kwaliteit te gaan en een Samsonite gekocht met een mooie knalgroene binnenkant; die kunnen we in ieder geval niet missen op schiphol! We hebben onszelf in Pondicherry ook weer even voorzien van de Haywards 5000 bier. We willen nog wel een ander bier proberen: Knock Out, Super Strong Beer. Dat moet natuurlijk... maar dat terzijde!

Andere ontspanning is dat Forbes in de trein een aantal films had gekocht; illegaal en legaal zit hier nog niet echt een verschil tussen. Je koopt dan ook zonder problemen 3 films op 1 DVD ik heb deze week Blood Diamond gezien. Wat een ontzettend ingrijpende film is, samen met wat andere vrijwilligers zaten we bij de aftiteling alleen maar te staren en wist eigenlijk niemand iets te zeggen en liep iedereen stil weg, later op de avond pas en de volgende dag hebben we het er over gehad.

Project Amaidi
Maandag begonnen met het project bij Amaidi. We hebben hier een aantal doelen:
- Netwerk aanleggen
- Website bouwen
- Huisstijl ontwerpen
- Organisatie analyseren
- Financieel rekensheet

Er zijn al enkele gesprekken geweest met Camille e.a. medewerkers van Amaidi om alles naar wens te maken. De website begint vorm te krijgen en zal spoedig te zien zijn op [ link ]. De huisstijl is gebaseerd op deze website. Het netwerk ligt deels, maar het vinden van een mannetje om hier wat gaten te zagen in hout en een kabelgootje aan te leggen lijkt een onmogelijke opgave; na een week zijn we er achter dat er over een week iemand gevonden kan worden die dit kan gaan doen. Dan zitten wij al lang en breed in een ander deel van India, dus ontwerpen we het zo dat ze het dan af kunnen maken. Andere zaken aangaande organisatie en financiën kan hier helaas niet noemen; beroepsgeheim zullen we maar zeggen!

They're little indians
We hebben steeds meer en meer contact gehad met de indiase bevolking en hun cultuur. Camille had geregeld dat er een aantal mensen van de jongerenclub naar Amaidi zouden komen om mee te praten over manier van denken, veranderingen in de cultuur en manier van denken. Dit waren mensen van 32 tot 41, dus niet precies jongeren; wat bleek.. het was de leiding van de jongerenclub; nou ja...

Het werd ons al snel duidelijk dat de westerse cultuur en de westerse manier van leven en denken langzaam zijn intrede doet in de Indiase cultuur. Het is ons alles meegevallen hoe er op vragen geantwoord werd en we hebben een duidelijk beeld gekregen van India; er is hoop!

Op scholen wordt steeds minder geslagen. Als kinderen niet opdagen (wat eigenlijk nooit gebeurd) dan gaat de docent naar het kind toe en zorgt het ervoor dat het kind inziet dat het naar school moet. Tevens heeft de staat een leerplicht ingesteld; tot 14 jaar moet een kind op school zitten en leren, het kind mag ook niet falen en heeft dus de nodige ondersteuning nodig. Doordat kinderarbeid een groot probleem was/is in India is het niet toegestaan om een kind van 14 jaar te laten werken. Kinderen die vervelend zijn in de klas worden niet geslagen, maar dreigen gebeurd nog wel; dit schijnt te werken.

Steeds meer vrouwen gaan werken, het is volgens de overheid en bevolking zo dat een kind tot zijn 14e heel makkelijk te beïnvloeden is en binnen die tijd de normen en waarden moet leren. Tevens zien steeds meer vrouwen het nut van leren in en groeit het aantal vrouwen op de (vrouwlijke) scholen & universiteiten. Dit is een soort emancipatie; waar zowel man als vrouw werkt. De kinderen kunnen opgevangen worden van 08:00 tot 20:00, 's avonds in een soort nachtschool.

De TV is een boosdoener in elke ontwikkelde maatschappij; de kinderen onthouden alleen de negatieve dingen. Het voordeel is echter dat Indiase families heel hecht zijn en kinderen in geen enkel geval alleen gelaten zullen worden, dat wil zeggen dat er altijd iemand van de familie aanwezig is bij het kind. Als het kind dan TV aan het kijken is en er komen expliciete beelden, zoals geweld en sex, dan wordt er meteen naar een ander kanaal geschakeld. Oudere kinderen kijken dan ook automatisch weg als er de indruk gewekt wordt dat een van de twee onderdelen plaats gaat vinden en wachten op een teken van een oudere dat er weer gekeken kan worden, omdat er naar een ander kanaal geschakeld is. Als de kinderen ouder worden dan worden ze losgelaten; dit zal zo rond hun 18e gebeuren. De kinderen verzorgen vervolgens hun ouders, dit gebeurd helaas minder vanwege financiële problemen of verstoting van de ouders die dan op straat belanden. Er wordt gewerkt aan opvangtehuizen.

Familiebanden zijn sterk en het is dan ook eigenlijk niet mogelijk om in een dorp/stad iets te doen zonder dat iemand er achter komt. Ook daden die de familie eer kunnen beïnvloeden zijn uit den bozen aangezien steden vaak een grote familie zijn is iedereen wel op de een of andere manier met elkaar verbonden. De stip die tussen de ogen gedragen wordt is tegen de hypnotiserende werking van de ogen en dient als geluk bij tempels. Voor vrouwen wordt het ook vaak gezien als make-up; om mooier te worden dus. Vaak zie je kleine kinderen / baby's met grote zwarte stippen op het gezicht: een op het voorhoofd en op de wangen. Het doel hiervan wisselt, maar het belangrijkste is dat het jaloezie van andere ouderen moet voorkomen zodat het kind veilig is van wraak/jaloezie-moord.

Onze bezoekjes bij indiase familie waren vaak erg eentonig, het draaide om eten en TV kijken en er werd nauwelijks gesproken. We zijn zondag de 22e op bezoek gegaan bij Bhuvana; onze begeleidster bij BLESS. Bhuvana is een vrolijk, jolig en open indiaantje! We kregen hier uiteraard direct te eten, maar dat was goed want we hadden ontzettend veel honger. Voordat we er waren echter werden we opgehaald bij het busstation van Pondicherry door haar broer; die hadden we nog nooit gezien, dus dat moest leuk worden. Hij had de mobiele telefoon van Bhuvana mee, maar kan amper engels. Na een half uurtje wachten & bellen, hadden we hem toch gevonden en gingen we met z'n drieën op de motor; uiteraard zonder helm! Klinkt onveilig, maar echt veel keus heb je hier niet. Daarbij rijden ze hier niet erg hard en kunnen ze goed rijden; heb me dan ook geen seconde onveilig gevoeld. Helmen worden binnen 2 jaar wel verplicht.

Die dag hebben we leuke dingen gedaan, eerst thuis nog wat gepraat en toen met de motor naar een meer wat in de buurt was; dit meer is 300 jaar geleden gegraven omdat een koning dat wilde voor zijn landbouw. Het meer was 1000 hectare groot (nee, echt!) dus dat zorgde wel voor een indrukwekkend uitzicht. We hebben daar nog wat rondgereden en foto's gemaakt. Waar het patsen met je motor bij hoort blijkbaar, ook wij moesten even stoer doen op de motor. Bhuvana heeft ons later op de dag nog een rondleiding gegeven door een tempel wat erg verhelderend was en erg mooi; we hebben voorheen nog nooit iemand gehad die zo goed engels kon en ons een rondleiding door een tempel gaf. Vrijdag is voor de hindu de heilige dag (waar het voor christenen dus zondag is) en 9 is het geluksnummer. Dan zijn er 4 hoofd-goden en nog wat zoons, dochters en familie van. Vrouwen hebben een eigen god, naam natuurlijk al weer kwijt, onmogelijk te onthouden, een god met vier armen. Dan nog goden die elke planeet representeren in ons zonnestelsel en natuurlijk de heilig koe en uiteraard de bekende shiva. De terugreis ging goed en omdat ik nog ongeveer wist waar onze bus de vorige keer vandaan vertrok hadden we op Pondi-busstop niet veel tijd nodig om de bus naar Aurobeach te vinden.

Al met al was dit (want dit alles gebeurde in 1 dag) een enerverende dag. Toch moet ik zeggen dat dit alles me niet geschokt heeft; integendeel. De schok hadden we eigenlijk al gehad en nu was het meer zo van: oh.. dus er is hoop. Met veel dingen ziet de indiase maatschappij eruit alsof die moet mislukken, maar als je de wil van de mensen ziet om te verbeteren dan zie je de hoop! Het was een mooie openbaring en het veranderd ons beeld van de indiase cultuur in positieve zin.

Het leuke van de meeting en bij Bhuvana was dat ze maar al te graag willen weten hoe alles in Nederland er aan toe gaat op scholen, verkeer, werk en thuis. Natuurlijk is het Nederlandse weer altijd een leuk iets om te vermelden.

The end is near
Nee, niet het einde van onze verhalen en ook niet het einde van ons bezoek aan India, maar wel het einde van dit stukje. Mijn excuses dat er nu pas wat op staat; we hebben een heftige en drukke tijd achter de rug en proberen ook goed bij te onthouden wat er allemaal gebeurd. Het hele leven hier in India blijft een heftige gebeurtenis en we proberen dat zo goed en kwaad mogelijk over te brengen. Elke keer gebeuren er weer verbazende dingen en kom je jezelf tegen in situaties. Het hele leven hier is zo compleet anders dan in Nederland, toch blijkt integratie hier relatief makkelijk te gaan. De mensen zijn aardig en erg open voor buitenlanders, daar kunnen we in NL nog wat van leren. Nog een week en dan reizen, we kijken hier ook erg naar uit en houden jullie zo veel mogelijk op de hoogte van de voorderingen tijdens onze reis als we ergens een internetcafe kunnen vinden. De verhalen worden wel wat serieuzer, maar er komen nog genoeg grappige momenten aan en we (of de indiase mensen) moeten niet te veel uitgelachen worden.

Dit was het! Volgende verhaal komt misschien nog net voor vertrek of vanuit het eerste internetcafe! Ik hoop dat jullie er klaar voor zijn; de 28e begint Indialog pas!!! En....ACTIE!!!


Nieuwscategorieën


Related Links



Design by Mariany Design.